Dziś Wielki Piątek. Święta idą... Ja jakoś nie bardzo je lubię. Łapie mnie dół, z którym ciężko mi sobie poradzić. Jak wiecie moja Mama nie żyje. Możecie mi wierzyć, że była najcudowniejszą osobą na świecie. Najprawdziwszą przyjaciółką, kompanem, powiernikiem! Wiem, że mam wspomnienia, których mi nikt nie odbierze, ale co mi po nich? Tak bardzo chciałabym się cofnąć do czasów jak wracałam ze szkoły i na dzień dobry dostawałam ogryzkiem prosto w twarz, co wywoływało takie napady śmiechu, że chyba całe miasto nas słyszało (oczywiście z tym ogryzkiem to był przypadek, miał polecieć przez galerie, prosto do kubłów, ale stanęłam mu na drodze...), do czasów kiedy grałyśmy na galerii w badmintona i jak tylko ktoś schodził z wyższych pięter z piskiem uciekałyśmy do domu... Do czasów kiedy poszliśmy wszyscy razem na łyżwy, Mama miała je pierwszy raz na sobie i... no było dużo śmiechu... :)
Była cudowna. Zmarła w Wielki Piątek. Od tej pory te święta to... dobra mina do złej gry. Bo to w Wielki Piątek nie mogłam jej obudzić, liczyłam jej oddechy, błagałam by doszła do siebie..

Jak się obudziła powiedziała tylko:

-Chcieli mnie zabrać... 

-Kto? (Tata)

-Ci z góry... 

Na co Tata odpowiedział, że jej nie oddamy.. Potem zaczęła tak cierpieć, że zaczęłam się modlić... Powiedziałam Panu Bogu, że jeśli ma tak cierpieć, to żeby ją zabrał... Po 20 minutach zmarła. Najgorsze jest to, że dzień wcześniej wszystko było względnie ok, normalnie rozmawiałyśmy, śmiałyśmy się...
Proszę.. Idź i uściskaj swoją Mamę. Ja bym teraz to zrobiła... gdybym tylko mogła. A mogę tak wiele... postawić znicz na jej grobie ;(

Kocham Cię Mamuś!